SEGUNDA CLASE
Empezamos
a sesión compartindo os descubrimentos sobre o Mosteiro. Trouxeron pequenas
procuras en Internet, contaron anécdotas dos avós, e, incluso, fixeron algún
TRABALLO sobre o tema.
IMPRESIONADA! Así é como se sentiu María naquel momento.
Tras
compartir aquela morea de información, fixemos un repaso pola historia do
Mosteiro, que goza dun pasado moi glorioso no que estivo presente a máis alta
nobreza. Este foi dotado de grandes privilexios, polos que velaban os relixiosos
Bernardos que eran auténticos señores feudais na Idade Media e veraces monxes
artilleiros na Idade Moderna. Ata que en 1835 se produciu a Desamortización de
Mendizábal e nada volveu ser o mesmo. Co paso dos anos, o Mosteiro pasou a ser
cárcere na Guerra Civil e pertenceu a diversas mans privadas que non
conseguiron restablecer aquel maxestoso fulgor, permanecendo na actualidade no
esquecemento e nun estado de absoluta decadencia.
Vexamos
a presentación empregada para contar dita historia:
E as súas cariñas de interese e entusiasmo:
No
vídeo aparecen catro imaxes duns DEBUXOS que, no presente, seguen pintados
nunha das habitacións do Mosteiro. Os
nenos e nenas tiveron que analizalos, antes de explicarlles que fora un campo
de concentración durante a Guerra Civil.
 |
| Recordos vividos dun preso |
 |
| Así rexistraban os días de encarcelamento |
 |
| Así rexistrou Ramón a súa estadía |
 |
| Outra forma de contabilizar os longos días |
Entre
as emocións que sentiron cando viron aquelas ilustracións estaba: TRISTEZA,
DESTREZA, MEDO, MELANCOLÍA, PENA, DESGRAZA, MORTE, TERRROR OU ODIO. Alegando
que o motivo de que aqueles debuxos estiveran alí podería ser algún dos
seguintes:
“Débense a un
ataque ó Mosteiro”
“Son pintadas de
alguén que estaba escondido e contaba os días para invadir o Mosteiro”
“Fíxoos un soldado que vivía alí e contaba os
días para que a Guerra terminara”
“Realizounos unha persoa que estaba na
encarcerada e contaba os días para a súa morte”
Esta
última hipótese quizais sexa a que máis se aproxima a súa orixe, dado que foron
realizadas por presos cataláns que estiveron no Mosteiro. Estes contaban os
días que levaban dentro, debuxaban vivencias, ilusións que tiñan…
Neste Eduardo Pérez Míguez,
veciño de Oia e sacristán no tempo en que o Mosteiro foi campo de
concentración, conta os recordos que ten sobre aquela época de morte e
tristeza. Un recurso coma este é clave para comprender o acontecido, así que lemos algunhas liñas…
Eu levaba todos os días, todos os días á mañá cedo cando
iba á misa os bolsillos, na chaqueta, no pantalón, cheos de pedaciños de pan de
millo, e xa tiña os amigos.
Tiñan as cociñas no patio de armas ó entrar a porta pa
dentro na parte de abaixo tiñan alí uns perolos, facían alí a comida. Por
certo, que pensando naquela comida e no que comían e todo iso aínda se me
agonía o corpo. Alí unha ola de auga, uns cantos quilos de castañas, que lle
tocaría ó mellor a unha ou dúas a cada prisioneiro, iso era o que comían, iso
era a comida. O capitán que había alí era de Vigo. O nome del, por sorte non me
acorda, solo me acordo do apodo que lle puxeron Capitán Castaña pola comida
que… claro! Correuse a voz e mirar aqueles homes ó mellor cun platiño de auga e
un pedaciño de pan e a beber…
Volvendo
á presentación, tamén se expón outro interrogante que resultou de gran interese
para os cativos:
QUENES ERAN
ESAS PERSOAS?
O cal
se refire á xente que estivo alí encerrada e morreu, maioritariamente, por
enfermidades.
Para
poñer fin a unha clase de historia chea de emocións, visualizamos un vídeo para
coñecer cal é o estado actual de dito ben patrimonial.
